2. zonadakı bir çox hekayə belə bitir: heç vaxt qəhrəman olmur, hər kəs yox olur

cəsədinin yarısı parçalanmış bir stalkerin gündəliyindən:

1-ci gün

“Gözümü açanda yanımda heç kim yox idi. Kolya da, ‘Səssiz’ də yox… yalnız boşluq. Çantamda qalmış tək konservi gizlətdim. Özümə söz verdim: ancaq ən son məqamda yeyəcəyəm.

Gecə külək pəncərəni qırdı, səsi qulağımda ‘geri dön’ kimi eşidildi. Amma mənim geri dönəcək yerim yoxdur. Hər addımda torpaq qırıq-sındırıq, meşə qaranlıq və susqun. Zona buranı mənə yad etdi, mən isə hələ anlamadım.”

2-ci gün

“Meşə yolunda addımlayanda qarşımda qara kölgə göründü. Mutant olduğunu düşündüm, tüfəngimi qaldırdım. Amma o hərəkət etmədi. Yaxınlaşanda gördüm ki, sadəcə quru ağacın kölgəsidir. Zona oyun oynayır, mən isə öz ağlımı itirirəm.

Hər səs, hər külək pıçıldayır: ‘Səni buraxmayacağam.’ Mənim ürəyim çırpınır, amma irəliləyirəm. Hər addımda Zona bir parçamı udur.”

3-cü gün

“Köhnə kəndə girdim. Evdə masanın üstündə qalmış çörək parçası, sobada sönmüş odun. Bir stulun üstündə uşaq ayaqqabısı gördüm. Mən oradan tez uzaqlaşdım.

Zona insanlığı udub, yalnız xatirələr qalıb. Mutantdan qorxmuram, amma belə izlər mənim ruhumu parçalayır. Mən təkəm, amma buradakı hər şey canlı kimi baxır mənə.”

5-ci gün

“Gecə uzaqdan atəş səsləri gəldi. Qaçdım, ümid etdim ki, kimsə sağdır. Ora çatanda yalnız cəsədlər vardı. Bir neçəsi vortex-in kənarında idi. Biri hələ nəfəs alırdı, qan içindəydi. Mənə baxdı, pıçıldadı:
‘Qaçma… fərqi yoxdur.’
Sonra öldü. Mən isə heç nə edə bilmədim. Tüfəngimi qucaqlayıb sabaha qədər donmuş kimi oturdum.”

6-cı gün

“‘Səssiz’ haqqında düşündüm. O gecə yoxa çıxdı. Mənim ardımca baxırdı, ya da artıq fərqi yox idi. Vortex onu çoxdan udmuşdu. Ayaqlarım getdikcə daha ağır olur, gözlərim yuxusuzluqdan bulanıq.

Yol boyu hər addım sanki bir işgəncə, hər nəfəs sanki zonanın əlinin içindədir.”

7-ci gün

"Konservi açdım. Sonuncu payım. Dadını hiss etmədim, çünki xatirələr onu acılaşdırırdı. Mən bu konservi Kolya və ‘Səssiz’ ilə bölüşmək istəyirdim. Artıq heç kim qalmamışdı.

Gecə yuxuda onların səslərini eşitdim. Amma oyananda yalnız külək və uzaq hırıltılar vardı. Zona artıq mənim içimi də yeyirdi.”

8-ci gün

“Mutant səsi eşitdim. Qaranlıqda hırıltı yaxınlaşırdı. Qaçmadım. Sadəcə dayandım. Qarşımda iki göz parladı, sonra yox oldu. Mənim canımı almadı. Bəlkə də artıq fərqi yoxdur, Zona məni canlı yox, ölü görür.”

10-cu gün

“Əgər bu dəftəri kimsə tapsa, bilin ki, mən çoxdan ölmüşəm. Zona bədənimi udub, amma ruhum hələ də buradadır. Mən geri dönmək istəmirəm. Zona məni qəbul elədi. Mən artıq onlardan biriyəm.

Hər addım, hər nəfəs mənim deyil. Mən yalnız bir kölgəyəm. Sanki mənim ruhum da buranın bir parçasıdır. Gecə gündüz fərqi yoxdur — hər yerdə Zona var. Mən artıq döyüşmürəm, yalnız irəliləyirəm.”

12-ci gün – Son qeydlər

“Əgər kimsə bu dəftəri tapsa, bilin ki, Zona heç kəsi buraxmır. Qəhrəmanlıq yoxdur. Hamı itib gedir. Mən də artıq yoxam. Burada qalmaq, yalnız sağ qalmaq deyil; burada qalmaq, ölü olmaqdır.

Mən bir zamanlar insan idim. indi isə yalnız Zona-nın kölgəsiyəm. Hər addımda, hər nəfəsdə onun nəfəsini hiss edirəm. Burada qalmaq — yalnız əbədi tənha olmaqdır.”